Op 6 maart kwam ik in Kenia aan in de vroege ochtend. Blij om de kinderen weer te zien, maar zoals altijd als ik in Kenia ben, reden we meteen naar huis naar de kinderen toe! Het zou een verrassing moeten zijn maar blijkbaar verwachtten de jongens me wel want er stond er eén min of meer op de uitkijk! "Mama Simba"werd er geroepen. En daar kwamen ze te voorschijn. Omhelzingen en begroetingen, koffer uitpakken en kleren uitdelen. Een genot om blijde gezichten te zien! na nog even wat tijd thuis te hebben doorgebracht even naar de stad. Even emails checken, boodschappen doen. We kregen een telefoontje van Michael  de verzorger,dat we naar het ziekenhuis moesten. Eén van de jongens lag namelijk in het Kikuyy oogziekenhuis met een zwelling boven zijn oog. Niets ernstigs had ik vernomen en hij zou eén dezer dagen thuis komen. We waren net bij Uchumi supermarkt, waar ik ook wat te drinken voor Michael Oduor wilde halen. We moesten naar het ziekenhuis, het zou niet goed gaan met Michael en we moesten hem naar een ander ziekenhuis brengen. We waren net van plan die kant op te gaan dus reden we er meteen heen. Daar aangekomen moesten we wachten. Ik keek ondertussen de zalen in. Als hij mij zou zien zou hij wel blij zijn en dan kwam alles weer goed. Ik zou hem vertroetelen en kijken wat hij nodig zou hebben. Eventueel mee naar huis nemen als ze niets meer voor hem konden doen. In die zinne dat hij verder thuis verzorgd kon worden. Ik had geen benul van de ware toestand van Michael. Ik had vernomen dat hij een bult had bij zijn oog en dat hij geopereerd was.We moesten lang wachten, dus liepen we op de dienstdoende zusters af..protocol van het ziekenhuis, wachten tot iemand kon begeleiden want Michael lag ergens anders. Mijn personeel kreeg argwaan. Ik had nog steeds geen idee van de werkelijkheid....Eindelijk werden we opgehaald en moesten mee naar de private ward. Ok, het gaat blijkbaar niet zo goed met hem dat hij naar de privé zaal is gebracht. Maar mocht ik hem nu zien? Nee dus. Michael de verzorger mocht mee met de hoofdzuster. Ik vroeg het nogmaals. Wie bent u dan? Laten we zeggen ik ben zijn moeder antwoordde ik. Ze verdween 'zeker vragen of ik hem ook mag zien "dacht ik. Maar ze kwam niet meer terug.

Na een paar minuten die lang duurden, kwam Michael terug. En en? Hij keek ons aan en maakte "het is afgelopen "gebaar. Alles verwachtte ik maar niet dit. Ik slaakte een gil. Ik zag Michael terug in het crematorium waar hij op een dodenkar werd binnen gereden, gewikkeld in lakens, handen en voeten gebonden. Niet echt plezierig om te zien. Michael was om 13.00 uur overleden. Wij waren er om ong 14.30. Michael is overleden voordat wij door het ziekenhuis gebeld werden. Dit betekende dus dat het ziekenhuis ons niet eens heeft gebeld toen het slecht ging met hem. Dus dat betekende ook dat hij alleen gestorven was, zonder ons, zonder zijn broers of vrienden. Wij hadden vragen, veel vragen te stellen. Wij keerden naar huis terug om de kinderen te vertellen dat hun broer overleden was. De dagen erop moesten we de chief area inlichten en de politie. We hadden toestemming nodig om hem te mogen begraven. Normaal gesproken als een "straatkind"komt te overlijden dan is het een zaak voor de politie. Er volgt een onbekend graf, tijdelijk, die ook weer spoedig geruimd wordt. Vaak is het moeilijk om familie te traceren. We hebben een poging via de politie gedaan om zijn familie te verwittigen. dat is niet gelukt. Na ruim een week kregen we toestemming om hem te mogen begraven. Dat betekende een graf kopen op Langata cemetery, en een kist kopen. Hoge kosten waar we niet op berekend waren, maar wat is er nu belangrijker? Alles werd geregeld en de begrafenis werd gepland op maandag 17 Maart. Het werd een mooie begrafenis, temidden van vrienden, zijn broers, de pastoor van de Deliverance kerk en andere kerkleden van de kerk. Ik voelde me best wel triest omdat je denkt iemand van de straat te halen die je een toekomst wilde geven en die dan zomaar sterft. Ik moest me verantwoorden bij een grote groep kinderen van de straat. Drie dagen na de dood van Michael kwam er een grote groep straatkinderen met Wycliff naar de kerk om verhaal te halen. Ze wilden mij spreken. Ik was niet in de kerk omdat ik me niet goed voelde. De jongens kwamen later naar het huis. Nadat mijn vriend eerst naar buiten was gegaan om de gemoederen te sussen ben ik naar buiten gegaan. Ik schok er van, zo'n grote groep had ik niet verwacht en zeker niet van die grote jongens. Ik was best nerveus en bibberde ook een beetje toen ik met die jongens stond te praten. Ze wilden van mij weten hoe het mogelijk was dat iemand die 7 jaar op straat had geleefd en nu sinds een jaar bij mij ineens dood kon zijn. Alsof ik me al niet schuldig genoeg voelde! Ik heb ze uitgelegd dat hij ziek was geworden en in het ziekenhuis lag. Dat ik ook vragen had die niet beantwoord waren. Gelukkig viel het allemaal mee en beloofde ik ze op de hoogte te houden van de ontwikkeling rond de begrafenis. Op 17 maart is onze lieve Michael Oduor begraven en wij weten dat hij bij de lieve Heer is. We zullen jou nooit vergeten, en lieve Michael en wij hebben we allemaal vragen waarom? Alleen de lieve Heer weet het antwoord.