Lang had ik er naar uitgekeken om weer te mogen terugkeren naar Kenia. Dit keer geen vakantie, ik ga me inzetten voor de kinderen in het weeshuis Lioness Cubs te Mtwapa, Mombasa. Vol verwachtingen komen we aan bij het weeshuis. We worden verwelkomd door Moses en Beety, de jongste die nog niet naar school gaan. Faith, de allerjongste ligt op bed. Binnen 10 minuten zijn we de beste vrienden en ik kijk er naar uit om de rest te ontmoeten, wanneer ze, rond zes uur, uit school komen. Als het zover is krijgen we van iedereen een hand en ze stellen zichzelf netjes voor. Wat een leuke kinderen, maar hoe moet ik in hemelsnaam alle namen onthouden?! Binnen anderhalve dag weet ik iedereen zijn/haar naam, ondanks ze geintjes uithalen over wie wie is! In vijf weken tijd heb ik ze allemaal wel een beetje leren kennen, stuk voor stuk lieve, ondeugende kinderen, en met sommige een sterke band opgebouwd… Soms zie je de sporen van een ellendige jeugd in gedrag en omgang, ze praten heel moeilijk, maar toch proberen ze altijd op een of andere manier je aandacht te krijgen. Op positieve maar ook op negatieve manier. Soms was dat wel eens moeilijk om mee om te gaan, maar als je jezelf in hun verplaats, wint begrip het van boosheid. Met goed luisteren tussen de woorden door zal je respect/vertrouwen van hun krijgen. Het verblijf in het huis is me ook goed bevallen, eten is prima en je komt niets tekort. Er is weinig privacy voor jezelf, maar wat wil je ook als je met zoveel in een huis woont. Aanpassen en verstand op nul zetten J

Ik heb een goede tijd gehad en zit vol met goede herinneringen… soms wel vermoeiend, minder leuk en moeilijk, maar besef nu ik thuis ben hoezeer ik het allemaal toch wel mis….