We verhuisden naar Thika, op een schitterende locatie, een ruim huis met 4 slaap kamers en 4 servant quarters ruimte genoeg voor de kinderen en de vrijwilligers.Het huis stond al een paar jaar leeg dus genoeg werk te doen. We kwamen overeen dat we vanaf de 17e Juli onze gang konden gaan. Ik zei dat wij er ook zouden slapen dan hoefden we niet steeds heen er weer naar Nairobi. Eenmaal de maand borg betaald en het contract getekend, zei de agent The house is all yours now….

We deelden de kamers in, en sliepen nog in de zooi rommel maar waren blij met het huis. Ook hier werden beloftes echter niet nagekomen. Het huis zou binnen een week klaar zijn, geverfd en al. Tot op heden ( nu 6 september) zijn er nog steeds pas 2 kamers gedaan. We hebben zelf het huis schoongemaakt en af en toe verschenen er wat werklui die in de tuin het gras sneden.

Onze eerste vrijwilligster verscheen,wanneer? Anne, een lieve leuke meid die zich al heel snel in ons team aanpaste. Ze deelde samen met Anna en mij de zorg over Savannah.

De kinderen waren eerst sceptisch over het huis. Omdat ik had laten vallen dat we in Mombasa zouden wonen, en daar ook op zoek was geweest waren ze teleurgesteld dat we nu in Thika zaten. Later bleek ook dat het huis in Thika hen meer problemen zouden geven.

Savannah ging bergafwaarts, ze wilde alleen het Afrikaanse eten en dat was veel te machtig voor haar. Ook wilde ze zelf eten, en weigerde ze de babymelk en pap. Hierdoor vermagerde ze nog meer. Op een dag wilde ik haar uit haar  bedje halen en toen begonnen haar ogen te draaien. Ik begon te huilen want ik zag het als een teken dat ze zou sterven. Ik gaf haar aan Anna maar die begon ook te huilen , en die gaf haar aan William. We brachten haar snel naar de kliniek dat achter ons huis ligt. Ik kwam later, moest mezelf eerst kalmeren. Jee, dit zijn dingen waar je rekening mee houdt dat het kan gebeuren,, moet houden maar toch als het erop aankomt breekt je hart. In korte tijd waren we van haar gaan houden en we wilden haar niet kwijt!

In het ziekenhuis wilden ze haar houden om testen te doen. Of, adviseerde ze ons, konden we haar naar een kliniek voor aids babies brengen.  Dat hadden we al eerder gehoord van Micheal. Ik zei tegen Anna, breng haar maar naar die kliniek en laat haar daar. Wij kunnen dit niet. Ze gaat dood als wij haar houden. Straks gaan wij naar huis wie zorgt er dan voor haar?

Anna en Micheal gingen naar Nairobi. Ze bleven de hele dag weg. Tegen de avond keerden ze terug ….met Savannah. In de kliniek ( van artsen zonder grenzen ) hadden ze gezegd dat wij haar wel konden achterlaten maar als zij zag(en) hoe lief wij met haar waren, dan stelde ze voor om haar zolang ze nog te leven had al die liefde te geven. In de kliniek zou ze nooit zoveel liefde krijgen. Savannah heeft de ergste vorm van aids werd er gezegd. En ze kon ons niet beloven dat ze beter zou worden.Soms kunnen babies namelijk negatief worden. Maar omdat zij de virus in de baarmoeder heeft gehad en de ergste vorm ervan, moesten wij  voorbereid zijn. Ja wat ik gedacht had, toen ze met haar ogen draaiden, is waar. Dat is een voorteken wanneer iemand sterft. Neem haar mee naar huis en wees lief voor haar….dus kwam Savannah terug en ik was zo blij haar weer te zien.

 Die dag kreeg ik een ingeving, ( stem van boven? ) dat ik honing in haar melk moest doen. Sindsdien drinkt zijn 4 flessen per dag met baby melk en een beetje honing om te zoeten. Savannah kwam in korte tijd een kilo aan, en nu is een schattig kindje dat schaterlacht als een duckie, en als ze eten ziet dan straalt ze! Ze ziet er stukken beter uit en is ons zonnetje.Daar doen wij het voor!  vervolg