De eerste dagen is Savannah nogal eenkennig en wilt alleen bij Micheal of bij een van de medewerkers, onze huidkleur is nogal vreemd voor haar denk ik. Gezien haar slechte gezondheid en mijn vermoedens dat ze wel eens aids zou kunnen hebben, gezien de symptomen, vraag ik William ( mijn man) om samen met Micheal naar de kliniek te gaan voor een test. Ik wil het zekere voor het onzekere en moet ook aan onze bescherming denken en dat van de kinderen. Ik weet dat ik het niet aankan en daarom stuur ik hen. Wij gaan ondertussen boodschappen doen maar bij thuiskomst zijn ze er nog niet. Even later komen ze terug. Micheal draagt de kleine, en William overhandigt mij een papier. Ik heb niet veel tijd nodig om bevestiging te krijgen voor datgene wat ik al op zijn gezicht had gelezen. HIV positief. Ik kijk oneindig lang naar het briefje maar het verandert niets. Het is zoals ik dacht. Ons kindje heeft aids en de tranen schieten in mijn ogen. Ook Anna loopt huilend weg. Dit zijn de minder leuke dingen van ons werk. We besluiten om goed voor haar te zorgen en geloven dat ze beter kan worden. Babies kunnen namelijk negatief worden! .

De dagen erop kopen we van alles voor de kleine, want ze heeft veel te grote kleertjes. Ook heeft ze flesjes nodig en luiers. We kopen een rieten bedje dat bekleed is zodat het warm is. Het is hartverscheurend om de kleine in haar blootje te zien, vel over been.

Misschien verhuizen naar Mombasa? we hadden een huis bekeken maar:

De dagen erop was ik druk met mijn werk, voorbereidingen voor de aankomende gasten  bleef ik veel thuis. Ik dacht diep na over het huis in Mombasa omdat ik toch mijn twijfels had. Geen telefoon, geen waterleidingen in het huis, en het huis staat tussen twee hotels, wat zeer waarschijnlijk problemen zou opleveren. Maar wel weer toeristen  Als de hotel eigenaren weten dat er een weeshuis met straatkinderen tussen hen in huist komt  zal dat zeker aanleiding kunnen geven voor klachten gaan geven. Al met al voldoende redenen af te zien van dit huis.

Ik hield me bezig met het na pluizen van de kranten op andere huizen en zag toen een aantrekkelijke advertentie omtrent een huis in Thika. Een dag later had ik het contract getekend voor het huis. Gelegen in een rustige en schitterende omgeving, zeer groot en voldoende kamers voor de kinderen en vrijwilligers, is dit huis zeer geschikt.

Op 15 Juli werd het huis opgezegd op de Ngong road.We hadden een brief laten afgeven op het kantoor van de agent ( makelaar) maar kregen die meteen weer terug met een krabbel va “to late “ kortom we konden alleen per de eerste opzeggen. Het weekend kwam en we begonnen de spullen in te pakken. Terwijl we bezig waren hiermee kwam de “caretaker ons melden dat we problemen zouden krijgen wanneer we weg zouden gaan. Na heen en weer geloop naar de bewakers aan de poort, getelefoneer naar de agent ( makelaar) begrepen we dat we inderdaad de poort niet uit mochten! Om het verhaal niet te lang te maken, William mijn man ging naar de politie om te vragen of dit zomaar kon. “wat denkt die man wel dat hij het recht in eigen hand kan nemen? Doelend op de eigenaar die inmiddels in een dure auto met veiligheids mensen was gearriveerd. Hij weigerde met mij te praten want hij is een Afrikaan en wilde alleen Keniaans praten , waren zijn woorden…..Dat ik boos was en daarom een beetje brutaal wat wil je ook als iemand je compleet negeert terwijl jij verantwoordelijk bent voor het project en dus de huur, maakte het erger. De politie kwam, zag en droop af. Want de man scheen een ex politicus te zijn, een vip dus en plotseling hadden wij zelf schuld. Al met al moesten wij de volle maand Augustus betalen, 18000 ksh ( 250 euro ) en kregen wij ook de maand borg niet terug. Later hoorden wij dat 2 dagen nadat wij het huis hadden verlaten het alweer verhuurd was. Micheal had per ongeluk de sleutel in het huis achtergelaten. Dat ik niet zomaar dit alles op zijn beloop wil laten is logisch en ik heb dan ook een advocaat ingeschakeld om ieder geval de borg terug te krijgen.Maar zoals alles gaat in Kenia kan dit nog lang duren. vervolg