Joaquin heet mijn zoon die op 30 Januari, 10 dagen te vroeg, ruim 9 pond zwaar ter wereld kwam. Een prachtkind met een enorme bos zwart haar. William mijn Keniaanse man,was bij de geboorte en dat was toch wel even anders, een hele fijne steun. Op 1 Maart vertrok William weer naar Kenia en de procedure voor zijn MVV aanvraag liep. Op 7 April een dag voor mijn verjaardag vertrok ik samen met Anna, Nathan en de baby voor een maand naar Kenia. Inmiddels hadden we goed nieuws en dat was dat Williams aanvraag voor een MVV goedgekeurd was. Dit betekende dat hij naar Nederland mocht komen.

Op 7 April kwamen we in de avond aan met British Airways een fijne maatschappij met aandacht voor gezinnen met kleine kinderen. Voorrang bij inchecken en een bassinet voor de baby om te kunnen slapen. In de avond aangekomen, maakten wij de kinderen wakker. Het was een ontroerend weerzien. Een verrassing ook want niemand wist dat ik zou komen. Na alle kinderen begroet te hebben gingen we slapen. De dagen erop waren gezellig. Ik was blij weer tussen "mijn"kinderen te zijn. Echter baalde ik dat het huis zo kaal was en er geen verbeteringen waren in de staat van het huis. Omdat het de regenperiode was werd het huis ook erg smerig. Modderhanden en voeten lieten duidelijke sporen na op deuren, vloeren en waar dan maar ook! Ook waren er veel muggen die mij uit mijn slaap hielden. Joaquin sliep in mijn bed en omdat hij niet tegen malaria was beschermd wilde ik de muggen graag uit onze buurt houden. Soms kwamen ze in het net en dan was het echt gedaan met met de slaap. Na enkele dagen reisden wij naar Mombasa. Ik had er zakelijke dingen te regelen maar wilde ook de mogelijkheden bekijken voor een huis in Mombasa. Een bungalow die ik wilde huren om de vrijwilligers de gelegenheid te geven om tegen een kleine bijdrage er vakantie te vieren na hun Thika periode. Maar ook om er vrijwilligers te plaatsen wanneer het tehuis vol zou zijn. in Mombasa verbleven we eerst een nacht in Shanzu Village waar ik ooit gewoond heb. Daarna trokken we in de bungalow die in gehuurd heb. "Melrose Place"heet het complex. Schitterend gelegen, met zwembad, op loopafstand van het strand en van de openbare weg, in een rustige veilige locatie. 2 weken genoten, maar ook gewerkt, inkopen gedaan om de bungalow in te richten.

Weer terug naar Thika. Inmiddels was Harold Renkema, een vrijwilliger,  aangekomen. Nu waren er 4 vrijwilligers. Jonge gezellige mensen die allen op hun manier een bijdrage leverden aan het weeshuis. William moest naar een begrafenis en ik vertrok met 2 vrijwilligers, Anna, Kipu en Nathan en natuurlijk Joaquin op safari naar de Masai Mara. Daar was ik al een tijd niet geweest. Ondanks dat het de regenperiode was genoot ik weer van de natuur, het weerzien van mijn vrienden in het Masai dorp. De verwelkoming was hartverwarmend. Ik had twee geiten gekocht voor mijn Masai vriendin. Ze schonk me een Masai deken en de vrijwilligers allen een armband of ketting. Het was behoorlijk warm en de tientallen vliegen irriteerden me dermate dat ik het dorp al snel hetzij tegen mijn zin moest verlaten. Anne, ik en de kinderen sliepen in Hippo lodge en dat was heerlijk. Hoewel ik best weleens bang was als ik geluiden hoorde. Het is ook zo donker in het park en na tienen in de avond gaan de lichten uit! Na drie dagen waarin we weinig dieren hadden gezien wegens de regen en het hoge gras, en we vast zaten in de modder, reden we weer naar Thika om de laatste dagen er door te brengen. Ik vond het heerlijk om de kinderen te zijn en moet zeggen dat het naderende afscheid me soms buikkrampen gaf! Je gaat je zo hechten aan deze kinderen die ondanks hun achtergronden zo levendig en vrolijk zijn. Maxwell die zich zo snel aangepast had dat je haast niet kan geloven dat hij zo zwaar mishandeld is. Op mijn vraag Maxwell wil je hier blijven? zei hij volmondig ja! Hij gaat nu inmiddels ook al naar school. Beatrice die zo kan schaterlachen. Ze is zo stil vaak dat je gewoon vergeet dat ze er ook nog is! Maar als ze eenmaal tussen ons is geniet ze met volle teugen. Sylvester vraagt heel veel aandacht en huilt ook snel. Maar dat is niet zo verwonderlijk gezien zijn achtergrond. Diana flirt met de manlijke vrijwilligers dat het een lieve lust is! Totaal niet eenkennig deze kinderen. Savannah, toch echt wel mijn allerliefste popje waggelt als een pinquin door het huis. Papa! Mama ! Ze is gewoon niet meer te herkennen. Nog geen jaar geleden bijna in mijn armen gestorven, nu een prachtig mollig kindje die het super vind om te lopen! Een gouden voorbeeld wat wij voor deze kinderen kunnen betekenen. En dan is het tijd om weer afscheid te nemen en ik weet niet wanneer ik terug kan komen. Ik hoop zo snel mogelijk. Maar ik moet eerst hier aan de slag om het project te kunnen voortzetten en uit te breiden. Ik weet dat er nog zoveel kinderen in Kenia in ernstige nood verkeren. En daarvoor is meer geld nodig.